Wybór poezji. Tadeusz Różewicz

Wstęp i opracowanie: Andrzej SkrendoBiografię Tadeusza Różewicza można opowiedzieć na dwa sposoby: albo w trybie bezosobowej, encyklopedycznej informacji, albo przyjmując założenie, że mamy do czynienia z kreacją, która stanowi pewien wymiar twórczości artystycznej.
Pierwsza perspektywa daje obraz w miarę pewny, ale dość ubogi, druga – mniej pewny, ale pełniejszy i ciekawszy.
Andrzej Skrendo wybiera tę drugą możliwość.
W jego odczytaniu biografia Różewicza jest częścią dzieła poety, tak ściśle z nim zrośniętą, że nie daje się zeń wypreparować.O bogatym i różnorodnym dorobku poety pisali najwięksi.
I choć wiele interpretacji wypadło znakomicie, to w tym wypadku o konkluzji nie może być mowy.
Różewicz ciągle stanowi wyzwanie dla badaczy literatury i zwykłych czytelników, ciągle inspiruje twórców.
Należy do tych nielicznych pisarzy, którzy bezbłędnie zdiagnozowali swój moment historyczny, ale kiedy on minął, wcale nie stracili na aktualności.„»Kiedy myślę o poezji w ogóle, myślę o Mickiewiczu, kiedy myślę o poezji polskiej, myślę o Mickiewiczu«.
To wielce znaczące wyznanie, mowa przecież o największym poecie polskiego romantyzmu, czyli epoki, wobec której Różewicz pozostaje tak bardzo krytyczny, że często niemal obrazoburczy.
Oczywiście to, co Różewicz ma do powiedzenia o Mickiewiczu, dalekie jest od afirmacji przesłania mówiącego, że Polska jest Chrystusem narodów.
Historia twórczości Mickiewicza skupia się dla niego w Lozannie, a zatem kulminuje w pytaniu, dlaczego największy poeta porzuca literaturę.”Ze Wstępu Andrzeja Skrendy„Pan jeden jedyny wyraził w liryce dramat swojego pokolenia.”Julian Przyboś w liście do Tadeusza Różewicza z 1954 roku„Nie ma polskiej poezji i polskiej mowy bez Tadeusza Różewicza.”Kazimierz WykaTadeusz Różewicz (1921–2014) – poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta.
Uważany za jednego z najciekawszych kontynuatorów światowej awangardy literackiej.
Za jego debiut pisarski uznaje się tom wierszy „Niepokój” z 1947 roku.
W 1960 opublikował dramat Kartoteka, do dziś niedościgniony wzorzec dramaturgii otwartej, łączący elementy absurdu, groteski i parodii.
Jest jednym z najczęściej tłumaczonych pisarzy polskich, jego twórczość została przełożona na około 50 języków.
W 2000 roku otrzymał Nagrodę Literacką Nike za tom poetycki „Matka odchodzi”.
Doktor „honoris causa” m.in.
Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Opolskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Warszawskiego.
W roku 2009 odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.Andrzej Skrendo (1970) – teoretyk i historyk literatury, krytyk literacki, dziennikarz.
Profesor w Instytucie Polonistyki i Kulturoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego.
Opublikował książki „Tadeusz Różewicz i granice literatury.
Poetyka i etyka transgresji” (2002), „Poezja modernizmu.
Interpretacje” (2005), „Przodem Różewicz” (2012), „Falowanie nowoczesności” (2013) oraz tom „Konstruktywizm w badaniach literackich.
Antologia” (z E.
Kuźmą i J.
Madejskim, 2006).