Poezje

Tom poezji Tadeusza Stefana Gajcego (1922-1944) – polskiego poety czasu wojny, żołnierza Armii Krajowej.
Urodził się 8 lutego 1922 w domu przy ul.
Dzikiej 43/45, w ubogiej robotniczej rodzinie warszawskiej.
Jego ojciec był ślusarzem w praskim Taborze Kolejowym, matka zaś położną.
Zaczął pisać bardzo wcześnie, lecz jako 16-latek zniszczył „młodzieńcze” wiersze.
W latach 1938/1939 tworzy poezję, którą zaczyna traktować poważnie.
Widoczne jest w niej pragnienie filozoficznego zrozumienia świata, losu i życia człowieka.
Przeważa ton refleksyjny, pesymistyczny i momentami buntowniczy, lecz pojawiają się także pozytywne akcenty.
To, co wyróżnia poezję Tadeusza Gajcego na tle innych poetów tamtego okresu, to przede wszystkim odmienny, niepowtarzalny styl pisania o brutalnej rzeczywistości wojennej.
Poeta odrzuca tworzenie wierszy łatwych, pisanych pod gust publiczności, czy takich, które wprost opisują okrucieństwa wojny.
Ukazuje je w postaci apokaliptycznych wizji, które nie odbierają nic z ich okropności, a za to nie nużą dosłownością opisu.
Jego utwory obfitują w niezwykłe metafory, śmiałe skojarzenia wzięte z mowy potocznej, po których natychmiast można poznać niemal każdy wiersz poety.