Wesele Figara

„Wesele Figara” (wystawione w 1784) oraz „Cyrulik sewilski” (wystawiony w 1775), nazwane były przez Napoleona „rewolucją w czynie”, a przez Marię Antoninę „okropną sztuką”.
Obie komedie stały się tematami librett wielu słynnych kompozytorów, m.in.
Mozarta – „Wesele Figara” (1786) i Rossiniego – „Cyrulik sewilski” (1816).
„Wesele Figara” wywołało niespotykaną dotąd rewolucję w literaturze.
Opowiada bowiem o starciu sługi-plebejusza z panem hrabią, co więcej – sługa właśnie okazuje się tu bardziej przebiegły i zaradny.
Wywraca więc Beaumarchais cały ustrój społeczny ówczesnej Europy, pośrednio inspirując przy tym lud do wielkiej rewolucji francuskiej.
Historia ujęta w dwóch sztukach znalazła kontynuację w późniejszej „Występnej matce” (wystawionej w 1792), uważanej za utwór znacznie słabszy od poprzednich.
(Za Wikipedią).