Stulecie krakowskich detektywów

Od czasu pierwszego wydania Stulecia krakowskich detektywów w 1987 r.
nauki sądowe znacznie się rozwinęły.
Genetyka sądowa zrewolucjonizowała badanie śladów biologicznych.
Dziś z innej perspektywy niż ta możliwa przed ponad trzydziestu laty patrzymy na dokonania epoki, którą nazwałem „stuleciem krakowskich detektywów”.
Gdy pisałem tę książkę w latach osiemdziesiątych XX wieku, miałem zupełnie inne doświadczenia z kryminalistyką i medycyną sądową.
Były to doświadczenia biegłego sądowego i nauczyciela akademickiego.
Teraz do tych doświadczeń doszło ponad 25-letnie doświadczenie obrońcy w sprawach karnych.
To zmienia ocenę wielu zdarzeń z epoki opisywanej w tej książce.
Ale też ułatwia wyłuskanie z materiału historycznego tego, co najwartościowsze.
Jest to więc w znaczącej mierze książka nowa, choć zachowująca pewne elementy stałe, niezmienne, niezależne od doświadczenia i dystansu, z jakiego na nie patrzymy.
Dopóki proces karny prowadzą ludzie, a nie roboty, bardziej lub mniej wyszukane i zaawansowane technologicznie narzędzia i metody wciąż mają tylko wartość pomocniczą.
Nic nie zastąpi inteligencji tego, który tymi narzędziami czy metodami się posługuje.
Nic nie zastąpi jego uczciwości i cywilnej odwagi.
Nikt też nie zastąpi biegłego, mającego oparcie w nauce, także tej instytucjonalnej, i nic nie zastąpi niezawisłości sędziowskiej, niezbędnej do uczciwego wyrokowania.Z „Przedmowy do obecnego wydania” Jan Widacki