Żółty książę

Trudny wiek XX naznaczyły piętna totalitaryzmów, wojen, ludobójstw.
O jednej z największych zbrodni – Hołodomorze (1932–1933) – przez dziesięciolecia nie wolno było wspominać w Związku Radzieckim.
Ofiary pozostawały nieupamiętnione, kaci spokojnie dożywali swoich lat.
Równolegle toczyła się walka o ujawnienie prawdy.
Powieść Żółty książę odegrała w tym procesie znaczącą rolę.
To jedno z pierwszych i do dziś nielicznych dzieł, które językiem literatury starają się opisać traumatyczne doświadczenie Ukraińców."Upamiętnienie milionów zmarłych Ukraińców dokonuje się nie tylko za sprawą pomników, ustaw i prac naukowców.
Hołdem dla nich jest również ta powieść opisująca ich tragedię – jedna z niewielu prób podejścia do najbardziej niewyobrażalnej zbrodni Stalina.”- Anne ApplebaumTłumacz: Maciej Piotrowski – z wykształcenia historyk i ukrainoznawca, z pasji animator kultury.
Tłumacz literatury ukraińskiej, między innymi zbioru opowiadań Andrija Bondara Cerebro (wspólnie z Walerym Butewiczem, 2020), poezji do albumu muzycznego Kuby Blokesza Lwów.
Szkice Miejskie (2015).
Współtwórca spotkań literackich i portalu Rozstaje.art.Autor:Wasyl Barka (właśc.
Wasyl Oczeret, 1908–2003) – ukraiński prozaik, poeta, literaturoznawca, tłumacz i eseista.
Świadek Hołodomoru, uczestnik walk zbrojnych podczas II wojny światowej.
Od lat pięćdziesiątych żył i tworzył w Stanach Zjednoczonych.
Jego dzieło życia Żółty książę zostało wpisane na listę stu najlepszych utworów ukraińskiej literatury PEN Clubu Ukraina.
Na jego podstawie powstały film Głód 33 (1991) i sztuka teatralna Lenin Love.
Stalin Love."CHŁOPI WPATRYWALI SIĘ WE WROTA STRZEGĄCE ZAKAZANEJ STREFY LUB W POBLISKIE GROBY – OBOJĘTNIE JAK W NICOŚĆ, ŚWIADOMI, ŻE CZEKAJĄ NA PRÓŻNO.
PODWODA WRÓCIŁA PO NASTĘPNY ZAŁADUNEK.
W CZASIE GDY GRABARZE WYWIEŹLI I WYRZUCILI NIEBOSZCZYKÓW DO WYKOPU, ZMARŁO KILKU NASTĘPNYCH CHŁOPÓW, WZIĘLI SIĘ WIĘC ZA NICH.
WYŁADOWANY WÓZ JUŻ ODJEŻDŻAŁ, GDY JEDEN Z LEŻĄCYCH, LEDWO ŻYWY, PODCZOŁGAŁ SIĘ I POPROSIŁ:– ZABIERZCIE I MNIE!
I TAK UMRĘ.
NADAREMNO BŁAGAŁ.
JEDEN Z SIEDZĄCYCH NA WOZIE ODPOWIEDZIAŁ:– POLEŻ JESZCZE TUTAJ.
JAK WRÓCIMY, TO CIĘ ZABIERZEMY.
NAWET ŻYWEGO, BO WIDAĆ, ŻE NIC Z CIEBIE NIE BĘDZIE.POSŁUCHAŁ ICH.
GDY GRABARZE WRÓCILI, RZECZYWIŚCIE BYŁ JUŻ MARTWY.
ODNIEŚLI GO NA PODWODĘ I RUSZYLI PO NOWY ŁADUNEK LEŻĄCY PRZY DRODZE."FRAGMENT KSIĄŻKIWydanie książki dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.Przekład zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.