Na tropach bohaterów trylogii

Kiedy przed laty, pod koniec pierwszej połowy ostatniego stuleciadwudziestego wieku jako uczeń szkoły podstawowej wśródczytanek na lekcjach języka polskiego spotkałem postać panaZagłoby oraz fragment rozmowy Andrzeja Kmicica z księciemBogusławem w Pilwiszkach (Postaw sukna).
Obie z Potopu.Od drugiej części Trylogii (sześć tomów z ilustracjami AntoniegoUniechowskiego, w ojcowskiej szafi e z książkami rozpoczęła sięmoja przygoda z najwspanialszym dziełem Henryka Sienkiewicza.Zaraz potem przyszła kolej na Ogniem i mieczem a następniena trzytomowe wydanie Pana Wołodyjowskiego.
Przez kilkanaścielat wierzyłem, że ukazują one najświętszą prawdę o wydarzeniachz połowy XVII wieku a zwłaszcza o występującychna ich kartach postaciach.
Do pewnego stopnia owe doznaniaprzetrwały do czasu dzisiejszego, mam bowiem przed oczymaprzemawiające do wyobraźni – właśnie dzięki Uniechowskiemu– przygody Andrzeja Kmicica i innych bohaterów wojnyz najazdem szwedzkim, Edycja pierwszej i trzeciej części cyklunie posiadała ilustracji, toteż tu zadziałała własna wyobraźnia.