Zniewoleni. Historie niepijących alkoholików

Kiedy alkohol zabrał mi wszystko, spakowałem parę osobistych rzeczy i postanowiłem iść na ulicę.
Nie miałem za co żyć ani za co pić.
Zostały mi dwa dolary.
Zakląłem siarczyście i mówię: „Do czegoś, chłopie, doszedł po dziesięciu latach pobytu w Ameryce?”.
Wyszedłem przed dom, który wynajmowałem, pomyślałem o swoim życiu i wróciłem do środka.
Klęknąłem i zacząłem się gorąco modlić do Boga, żebym przestał pić.
Wysłuchał mnie, bo od tamtego momentu nie piję już ponad jedenaście lat.
Chyba stwierdził, że trzeba tego łajzę wziąć w ramiona.
No i wziął.
Ja wlazłem mu pod pachę, a on mnie nakrył płaszczykiem i tak zostało.
Na spotkania AA chodzimy razem i pięknie budujemy nowe życie.Andrzej (fragment książki)