SOR

Opowieść o pogubionym nauczycielu i jego uczniach - Maleństwach, o życiu, które płata nam figle, o nieuniknionej śmierci, o miłości, przyjaźni i zagubieniu, jakiemu wszyscy podlegamy.
O tej współczesnej hiperaktywności, nadmiernym pragnieniu udanego życia towarzyskiego i społecznego, o unikaniu skupienia, braku cierpliwości i zaangażowania, o tym wszystkim, co w istocie wywodzi się z silnego lęku przed samotnością.
Kolejne przygody Mirona i jego uczniów, znanych z głośnej powieści pt.
„Zdarza się”.
To zabawna, tragikomiczna podróż do krainy absurdu zwanej szkołą i wzruszające spotkanie z naszym największym guru – życiem, które daje nam lekcje, zwłaszcza kiedy o nie nie prosimy.
No ale „ten śmietnik świata czasem piękny jest” – warto o tym pamiętać i… szukać własnej drogi.Historia Sora potwierdza moje głębokie doświadczenie, że aby być dobrym człowiekiem i robić dobre rzeczy, nie trzeba być doskonałym ani poukładanym, tylko niezakłamanym.
Że świadomość wewnętrznych ograniczeń i wątpliwości może być źródłem prawdziwej siły, a miłość, przyjaźń i odpowiedzialność w życiu mają sens, jeśli towarzyszy im szczypta szaleństwa, humoru i autentyczna otwartość.
Czytajcie, cieszcie się i wzruszajcie!Jacek SantorskiOstrzegam!
książki Szulskiego są jak dragi dosypane do niewinnej herbatki.
Rodzic po dragach Szulskiego pozwala, aby jego dziecko pozostało wrażliwe, czasem niesforne, lecz naturalne i prawdziwe w swoich reakcjach.
Po lekturze poczujesz się, jakbyś strzelił sobie lufę, podejdziesz do swojego nastolatka i zaczniesz rozmawiać zrozumiałym językiem.
Na początku będzie trudno.
Twoje dziecko uzna, że rzeczywiście coś łyknąłeś.
Więc daj mu też!
Dragi są już dostępne w każdej dobrej księgarni!Piotr Korek, bywa dyrektorem czy prezesem, „lecz zawsze jestem przyjacielem moich dzieci i mam nadzieję, że one też tak myślą”Sorów spotyka się w naszych szkołach.
Poznać ich można po tym, jak rozmawiają ze swoimi podopiecznymi na przerwach.
Stoją na korytarzu otoczeni wianuszkiem wpatrzonych w nich oczu.
Tłumaczą, radzą lub tylko uważnie słuchają.
Stojąc w rozkroku z dziennikiem pod pachą i z lekkim uśmiechem, po raz kolejny łapią się na tym, że lubią swoją pracę.Sorów czasem spotyka się w naszych szkołach.
Chodzi jednak o to, by było ich jak najwięcej…Monika Libicka, dziennikarka