Portrety niepospolitych

Autor skreślił jedenaście pysznych sylwetek ludzi wpisanych trwale w pejzaż Krakowa, bądź – jak to jest w przypadku abp.
Józefa Bilczewskiego – Lwowa i Krakowa.
Nie są to obrazy malarskie, ale literackie, skreślone z prawdziwym znawstwem wszelkich tajemnic sztuki pisarskiej.
Dziedzic w dotychczasowych swoich książkach udowodnił, że ma własną drogę twórczą.
Nie jest on, i nie chce być, historykiem literatury żmudnie gromadzącym materiały, starającym się w oparciu o owe materiały rekonstruować bliższą czy dalszą rzeczywistość.
Owszem, twardo stąpa po ziemi.
W większości zebranych w tym tomie szkiców widać też bardzo solidną podbudowę faktograficzną.
Ale owa podbudowa materiałowa stanowi zaledwie tło dla tego, co nade wszystko interesuje Autora: dla sylwetki pisarza, uczonego czy księdza, którym poświęcił poszczególne teksty.
Wszystko wskazuje na to, że zebrane w tym tomie teksty zrodziła prawdziwa pasja Dziedzica, jaką jest jego ciekawość poznawania psychiki wielkich osobowości.
Pragnie on odnaleźć przesłanki podejmowanych przez nich działań na polu literatury, sztuki albo też w życiu publicznym.
Fascynowali go zawsze i nadal fascynują ludzie, którzy trwale wpisali się w dzieje nauki, sztuki bądź też w kroniki życia publicznego.
Jednych bohaterów swojej najnowszej książki miał szczęście spotkać w swoim życiu, innych odkrył w bliższej czy dalszej przeszłości.
Jeszcze innych (jak Karola Wojtyłę) podziwiał z pewnego oddalenia.
Ale wszyscy oni zafascynowali go nie tyle może nawet swoimi dokonaniami, co swoim życiem.
To dlatego podjął trud poszukiwania tajemnic tkwiących w ich osobowościach.
To dlatego także postanowił o nich opowiedzieć.
/Ze wstępu prof.
Franciszka Ziejki/