Franciszek Szlachcic (1920-1990)

Autorka opisuje życie i działalność Franciszka Szlachcica – człowieka z nizin społecznych, który po drugiej wojnie światowej wkroczył na salony władzy Polski Ludowej.
Próbuje odpowiedzieć na pytanie o powody, dla których związał się z ruchem komunistycznym, ukazuje mechanizmy awansu „po linii” służb specjalnych do stanowiska ministra spraw wewnętrznych.
Stara się odnaleźć miejsce tej postaci w sporach wewnątrzpartyjnych i wąskich kręgach kierowniczych PZPR-u, zastanawiając się, czy Szlachcic, biorąc udział w grze o władzę u boku Edwarda Gierka, rzeczywiście zajmował pozycję „drugiego” człowieka w partii i państwie.
Szuka przyczyn upadku tego polityka i powodu zamknięcia przed nim drogi powrotu, umieszcza go wreszcie w szerszym kontekście awansu ludzi służb specjalnych do aparatu władzy.
Porównuje jego pozycję i zakres władzy z innymi osobami z kręgów kierowniczych PZPR na przestrzeni jej istnienia.
W końcu otwiera pole do dalszej dyskusji nad relacjami ludzi służb i członków ścisłego kierownictwa PZPR-u ze stroną radziecką, a także możliwościami wpływu poszczególnych osób na obraz polskiej sceny politycznej przekazywany do Moskwy.Anna Sobór-Świderska – ur.
w 1977 r.
w Krakowie, absolwentka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Doktoryzowała się w 2007 r.
u prof.
dr hab.
Ireny Paczyńskiej.
Specjalizuje się w historii najnowszej Polski, a w szczególności w biografistyce, badaniach nad dziejami PZPR oraz relacjami pomiędzy partią komunistyczną w Polsce i w ZSRR.
Autorka biografii Jakuba Bermana, która została wyróżniona przez IPN nagrodą za „Najlepszy Debiut Historyczny” 2007 r.
Przetłumaczyła i opracowała dziennik oficera KGB, pracującego w Polsce płk Siergieja A.
Kormilca.
Publikowała na łamach „Dziejów Najnowszych” i „Studiów Historycznych”.
Współpracuje z redakcją Polskiego Słownika Biograficznego.
W latach 2008–2020 asystent, a następnie adiunkt w Zakładzie Historii Polski Najnowszej Instytutu Historii UJ.
Obecnie pracuje nad monografią poświęconą związkom polskiego i radzieckiego kierownictwa partyjnego w latach 1944–1980 uwzględniającą kanały łączności, przepływ i obieg informacji na linii Warszawa – Moskwa