Zimbardo w rozmowie z Danielem Hartwigiem

W pewnym momencie doszedłem do wniosku, że nie chcę, żeby pamiętano mnie tylko z tego badania.
W dodatku ze swoją czarną kozią bródką wyglądam jak diabeł.
Oto facet, który stworzył zło.
Umiałem wyjaśnić swoje podejście − naprawdę tworzyłem zło, bo badałem zło, wydobywając je na powierzchnię.
(…) Wtedy przyszło mi do głowy, że to z tego zostanę zapamiętany.
Możliwe, że ktoś nawet zapytał: czy na twoim nagrobku wyryją napis „Był dyrektorem Więzienia Stanfordzkiego”?Wychował się w sycylijsko-amerykańskiej rodzinie w czasach wielkiego kryzysu.
Od dzieciństwa zmagał się z biedą, poważnie chorował.
Ze względu na pochodzenie szkolni koledzy uznali go za członka sycylijskiej mafii i wykluczyli z grupy.
Podobnych historii przeżył jeszcze kilka.
Pierwszy kurs psychologii, którego był słuchaczem, śmiertelnie go znudził.
Wyciągnął wnioski i we własnej pracy ze studentami był daleki od przyjętych konwencji akademickiego wykładu.
Zaplanował i przeprowadził jedno z najbardziej kontrowersyjnych badań w historii psychologii i choć badał także zagadnienia nieśmiałości, perspektywy czasowej, bohaterstwa, kryzysu męskości i PTSD, to wydarzenia z piwnicy Stanforda wciąż budzą najsilniejsze emocje.Ta książka to zilustrowany fotografiami z prywatnego archiwum zapis siedmiu rozmów przeprowadzonych w ramach projektu historii mówionej Uniwersytetu Stanforda.
Zimbardo opowiada w nim o swoim dzieciństwie, karierze akademickiej i społecznej działalności.
Z osobistych wspomnień wyłania się także obraz samej psychologii społecznej i głębokich przemian, jakie od lat 70.
XX wieku zaszły w sposobie uprawiania tej dyscypliny.