Drugie ciało pisarza

Pierwsze ciało Brunona Schulza było z krwi i kości.
Jak każde ciało, było miejscem egzystencji.
Widzimy je w ruchu – w narodzinach, w umieraniu, w zmęczeniu, w seksie i śmiechu.
Drugie ciało pisarza jest obecne w jego dziele.
To ciało przez Schulza rozmnażane i rozpraszane.
Szukające dla siebie formy w słowach i obrazach.Pierwsze i drugie ciało pisarza nie istnieją rozdzielnie.
Nie są swoimi przeciwieństwami.
Nie są też w pełni tożsame.
To raczej dwa ciała zawsze skierowane ku sobie, ocierające się o siebie, nawzajem się różnicujące.
A przecież czasem się spotykają.Drugie ciało pisarza to zbiór jedenastu ilustrowanych esejów, których tematem przewodnim są erotyczne i żałobne ciała Brunona Schulza.
Zarówno te stworzone przez autora Sklepów cynamonowych w prozie, rysunkach i grafikach, jak i te powstające po jego śmierci – w postaci artystycznego hołdu lub martyrologicznego kultu.„Książka pana Orzeszka jest bardzo mocnym wyznaniem bardzo słabego podmiotu interpretacyjnego i z tego powodu jest w polskim literaturoznawstwie ewenementem.
Kim jest słaby podmiot interpretacyjny?
Kimś, kto ma więcej pytań niż odpowiedzi, kto się waha, i komu się dużo rzeczy wydaje.
[…] Kto wie, może do metody Orzeszka dałoby się nawet zastosować określenie, które on sam – za jednym z francuskich krytyków – stosuje do Schulza: «dysydencki, antyakademicki potencjał niskiego materializmu»”.[Michał Paweł Markowski]„Jakub Orzeszek jakby spłacał trybut humanistom starej daty, którzy wciąż wierzą w moc swoich ideografii, a jednocześnie zaznaczał swój dystans do tej przestarzałej gry.
To znużenie sceptycznego materialisty, znane już od czasów Hamleta, który pod pianą words, words, words widzi tylko: ciało, ciało i jeszcze raz ciało”.[Agata Bielik-Robson]„To jest książka, która uwodzi, którą chce się czytać, z którą chce się dyskutować”.[Józef Olejniczak]