Nekroprzemoc. Polityka, kultura i umarli

Najbardziej bezpośrednie formy nekroprzemocy wymierzone są w martwe ciała.
Zbyt często umarli stają się obiektem nekropolityki, która nie ogranicza się – jak pisał przed laty Foucault – do prawa „skazywania na śmierć i zezwalania na życie” czy „skazywania na życie i zezwalania na śmierć”, lecz obejmuje swoim zasięgiem również zwłoki.
Decyduje o ich istnieniu w sferze publicznej albo nadaje im status politycznego odpadu.
Jednak nekroprzemoc to także – mniej uchwytne, choć nie mniej powszechne – nadużycia symboliczne.
Literatura i sztuka dostarczają niezliczonych tego przykładów.Autorki i autorzy zgromadzonych tu tekstów na rozmaite sposoby pytają o obszary panowania nekroprzemocy.
Odpowiedzi, jakich udzielają, pokazują, że nasze (jeszcze żywych) kontakty z nimi (już umarłymi) rzadko są bezinteresowne.