Mindfulness – trening uważności sposobem na spokojne i zrelaksowane dziecko

Mindfulness to technika uważności, która pomaga uczyć się świadomego doświadczania chwili obecnej.
Sprawia, że stajemy się wyczuleni na własne myśli, emocje, doznania z ciała jak i to, co nas otacza np.
na określone dźwięki, zapachy czy przedmioty w naszym otoczeniu.
Regularna praktyka pozwala na osiągnięcie lepszej stabilizacji emocjonalnej, poprawia funkcjonowanie pamięci i regeneruje umysł, który codziennie poddawany jest stymulacji dużej ilości bodźców.ćwiczenia mindfulness dla dzieciPublikacja to praktyczny poradnik przeznaczony dla nauczycieli do przeprowadzenia zajęć z dziećmi w wieku 5-6 lat i młodszych.
Zawiera gotowe scenariusze zajęć, karty pracy oraz przykładowe ćwiczenia z wykorzystaniem technik mindfulness.
Wspiera dzieci w lepszym radzeniu sobie ze stresem w życiu codziennym.
Rozwija w dzieciach poczucie ciekawości i otwartości na doświadczanie chwili obecnej.ćwiczenia relaksacyjne dla dzieciWedług badań ćwiczenia relaksacyjne wzbudzają większą ciekawość, otwartość oraz lepsze samopoczucie psychiczne wśród dzieci w przedszkolu.
Wpływają również na pozytywną zmianę zachowania – dzieci stają się spokojniejsze, tym samym są mniej skłonne do tworzenia sytuacji konfliktowych.
Uczą się, w jaki sposób regulować swoje emocje tak, aby lepiej radzić sobie z trudnymi często niechcianymi emocjami.
Według Dalaj Lamy – „Gdyby każdego ośmiolatka nauczyć praktykowania medytacji, w ciągu jednego pokolenia świat uwolniłby się od przemocy”.
I nic w tym dziwnego.
W końcu uważność sprawia, że stajemy się bardziej otwarci na innych, ale przede wszystkim na siebie.Z publikacji dowiesz się:Jak wykorzystywać techniki mindfulness w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnymJak lepiej radzić sobie ze stresemCo zrobić, aby lepiej zrozumieć źródła powstających napięć i pomóc dzieciom mającym trudności z wyrażaniem emocji, skupianiem uwagi, przebodźcowaniem czy radzeniem sobie z ocenąJakie znaczenie ma mindfulness w życiu codziennymJak nauczyć dziecko akceptacji i zaufania do siebieJak zwiększyć poczucie niezależności, lepszego rozumienia siebie i innych.FragmentW dzisiejszym świecie obserwujemy niezwykle szybki wzrost tempa życia.
Nasze zmysły odbierają mnóstwo docierających zewsząd pobudzających bodźców.
Wszędzie obecny hałas, pośpiech, stres utrudniają zachowanie spokoju.
W natłoku takich negatywnych bodźców niezwykle trudno jest wykazywać się opanowaniem, spokojem, pogodą ducha.
Aby zachować równowagę ciała i ducha, powinniśmy umieć wykorzystywać każdą możliwą chwilę spokoju, by nasz organizm mógł się zrelaksować i odprężyć.
I choć jako osoby dorosłe, dojrzałe emocjonalnie mamy świadomość wpływu bodźców na powstawanie w naszym organizmie napięć, zarówno tych fizycznych, jak i psychicznych, to świadome wykorzystywanie umiejętności relaksacji w celu ich niwelowania nie jest wcale łatwe.
Literatura psychologiczna wymienia dwa podstawowe rodzaje napięć, jakie powstają w organizmie człowieka – napięcie fizjologiczne oraz napięcie psychiczne.
Jak podaje definicja sformułowana przez S.
Siek – „źródłem napięcia fizjologicznego są różnego rodzaju lęki i niepokoje.
Natomiast napięcie psychiczne pochodzi z niezaspokojenia potrzeb psychicznych człowieka”.Źródłem napięć może być również otoczenie społeczne, w jakim funkcjonujemy.
Dla dziecka z pewnością może to być rodzina, przedszkole czy też środowisko rówieśnicze.
Niezwykle często zdarza się, że uwarunkowania wewnątrzrodzinne są jednym z czynników stresogennych w życiu dziecka.
Wzrastanie w rodzinie dysfunkcyjnej, patologicznej czy będącej tymczasowo w stanie konfliktu może zagrażać prawidłowemu rozwojowi osobowości dziecka, prowadzić do niezaspokajania podstawowych potrzeb bądź wywoływać u niego napięcia psychiczne.
Przyczyną wielu niepokojów i lęków bywa także środowisko rówieśnicze.
Niezaspokojona potrzeba akceptacji, bliskości lub uznania bywa powodem stresu.
Wymagania stawiane w procesie socjalizacji przekraczają niejednokrotnie możliwości dziecka.
Przyczyną powstawania napięć może być placówka edukacyjna: „Współczesne przedszkole jest często czynnikiem nerwicorodnym”.O AutorceLidia Kołodziejska – nauczyciel dyplomowany, dyrektor przedszkola.
Magister pedagogiki w zakresie nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego.