Ćwiczenia dla jąkających się i nie tylko

Ćwiczenia dla jąkających się i nie tylko Moniki Lubiny to piąta już część cyklu wierszyków i ćwiczeń na głoski.
Idea ćwiczeń powstała podczas Międzynarodowej Konferencji Logopedycznej pt.
„Zaburzenia płynności mowy – teoria i praktyka”, która odbyła się we wrześniu 2014 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
Autorka doszła do wniosku, analizując ofertę wydawnictw zajmujących się tą tematyką, że na rynku brak jest materiałów adresowanych do osób jąkających się.Jak przebiegała praca nad książką?
Oddajmy głos samej autorce:Stanęłam przed trudem tworzenia ćwiczeń na każdą głoskę zgodnie ze schematem, jaki otrzymałam w czasie studiów od znakomitej znawczyni tematu – dr Katarzyny Węsierskiej, znacznie jednak rozszerzonym.
Zgodnie z tym schematem przedłużone samogłoski zostały oznaczone wielką literą.
Równocześnie dodałam do ćwiczeń wyrazy 5- i 6-sylabowe dla osób bardziej zaawansowanych w płynnym mówieniu, natomiast pozostali (w tym dzieci) mogą poprzestać na wypowiadaniu 3–4 wyrazów na jednym oddechu.
Opatrzyłam też wszystkie głoski rymowankami, które łatwo zapamiętać i powtarzać przy różnych okazjach.Autorka ma nadzieję, że prezentowana pozycja okaże się cenną pomocą zarówno dla osób borykających się z niepłynnością wymowy, jak i dla logopedów zajmujących się tą tematyką.
Warto dodać, że materiały zawarte w książce można zastosować także u młodzieży i osób dorosłych.Ćwiczenia dla jąkających się i nie tylko.
Uwagi logopedyczneW opracowaniach wyrazów na spółgłoski przed samogłoskami [ę], [ą] uwzględnione zostały te słowa, w których pojawiają się w pierwszej sylabie głoski [ą], [ę], natomiast pominięte zostały te, w których litera „ą” jest odczytywana jako „om”, on”, „oń”, a litera „ę” jako „em”, „en”, „eń”.
Oto przykłady wraz z instrukcją odczytywania:trąd – jako „tront”trądzik – jako „trońdźik”trąba – jako „tromba”trącać – jako „troncać”Jak więc wyraźnie widać, nie wykorzystują one głoski [ą], lecz [o].
Z kolei w wyrazie jednosylabowym na głoskę [k] ujętą przed samogłoską [e] wykorzystane zostało słowo „kęp”, które odczytuje się jako „kemp”.
Wyrazy, które nie są podane w mianowniku zostały wzięte pod uwagę również w innych przykładach.
Natomiast jako słowo zaczynające się od sylaby „sio” został użyty wyraz „siądź”, który odczytuje się jako „śońć”.