Rysa na raju (w.)

Przekaz książki jest prosty i czytelny.
To próba wyjścia poza enklawę niepełnosprawności,a nawet - bardziej konkretnie - poza getto zespołu Downa.
Próba dotarcia do szerokiej publiczności z przesłaniem: upośledzenie umysłowe nie musi być traktowane jako dysfunkcja i niepełnosprawność.
Może być ujmowane jako specyficzny sposób bycia człowiekiem, stanowić pozytywną wartość i przyczyniać się do wzbogacenia życia nas wszystkich.Przestawienie myślenia na takie tory nie jest łatwe, wymaga bowiem przełamania starych stereotypów, wynikających w dużej mierze z trwającej przez dekady społecznej izolacji osób upośledzonych umysłowo.
Jednym z pierwszych kroków w tym kierunku jest nadrobienie braków w wiedzy.
(…)Formuła niniejszej książki (…) składa się z dwunastu rozmów ze znanymi osobistościami polskiego życia naukowego, artystycznego i politycznego.
Także osoby przeprowadzające rozmowy nie są przypadkowe - są znane w swoich środowiskach, a często podzielają ze swoimi interlokutorami pasje zawodowe.
Książka ilustrowana jest zdjęciami dwojga fotografików posługujących się oryginalnym aparatem z początku XX wieku.
Jej specyfiką jest natomiast to, że rozmówcami są osoby, które nie zajmują się zawodowo problematyką niepełnosprawności.
Ich wiedza na ten temat wynika w głównej mierze z uczestnictwa w życiu społecznym, z przemyśleń i osobistych doświadczeń.
(…) zwracaliśmy się do osób znanych ze swego refleksyjnego stosunku do życia, co dawało nadzieję, że ich przemyślenia będą interesujące i dające do myślenia.
Tak też się stało.Dwanaście par rozmówców dyskutuje na temat ważnych zagadnień współczesności.
Każdyz wywiadów jest odmienny, niepełnosprawność odgrywa różną rolę w strukturze narracji: niekiedy jest głównym tematem rozmowy, innym razem jednym z wielu, a w niektórych przypadkach wręcz wątkiem pobocznym.
Za każdym jednak razem czytelnik może się zapoznać z bardzo osobistymi poglądami, z przemyśleniami przefiltrowanymi przez osobiste doświadczenia.
Każdy z rozmówców we właściwy sobie sposób zajmuje stanowisko w ważnych kwestiach.
Niepełnosprawność nie jest tematem błahym.
Stosunek do niej jest wyznacznikiem naszego człowieczeństwa.Elżbieta Zakrzewska-Manterys